• Тело
  • Вкус жизни
  • Отношения
  • Стиль
  • Карьера
  • Звезды
  • Вдохновение
  • Еда
  • Анонсы
  • Архив новостей
    ПНВТСРЧТПТСБВС
  1. Могилев лишился двух уникальных имиджевых объектов — башенных часов и горниста (и все из-за политики). Что дальше?
  2. «Фантастика какая-то». В Гродно начали судить водителя Тихановского, который молчал все следствие
  3. Минздрав рассказал, сколько пациентов инфицировано COVID-19 за последние сутки и сколько умерло
  4. «Оправдания не принимаются». Лукашенко заявил, что на Олимпиаду надо отправить «боеспособный десант»
  5. Что происходит в стране в последнюю субботу этой зимы
  6. Год назад в Беларуси выявили первый случай COVID-19. Что сделано за год, а что — нет
  7. «Куплен новым в 1981 году в Германии». История 40-летнего Opel Rekord с пробегом 40 тысяч, который продается в Минске
  8. «Бэушка» из США против «бэушки» из Европы: разобрали, какой вариант выгоднее, на конкретных примерах
  9. Минчане пришли поставить подпись под обращением к депутату — и получили от 30 базовых до 15 суток
  10. Рынок лекарств штормит. Посмотрели, как изменились цены на одни и те же препараты с конца 2020-го
  11. Защитник Бабарико и Колесниковой подал жалобу в суд на лишение его лицензии, но ему отказали
  12. Минское «Динамо» проиграло в гостях питерскому СКА
  13. Александр Лукашенко — больше не президент Национального олимпийского комитета
  14. Белоруска едет на престижнейший конкурс красоты. И покажет дорогое платье, аналогов которому нет
  15. Звезда белорусской оперы сказал три слова на видео, его уволили «за аморальный проступок» — и суд с этим согласился
  16. Байкеры пытались отбить товарища у неизвестных у ТЦ «Европа». Ими оказались силовики, парней отправили в колонию
  17. «За 5−10 тысяч можно взять дом». Белорус переехал из Минска за 90 километров «у мястэчка» и возрождает его
  18. «Усе зразумелi: вірус існуе, ад яго можна памерці». Год, как в Беларусь пришел COVID: поговорили со вдовой первой жертвы
  19. Биатлонистка Блашко рассказала, как ей живется в Украине и что думает о ситуации в Беларуси
  20. Экс-директору отделения Белгазпромбанка в Могилеве Сергею Кармызову вынесли приговор
  21. Под угрозой даже универсам «Центральный». Что происходит в магазинах «Домашний» из-за проблем сети
  22. Показываем, как выглядит часть зданий БПЦ на улице Освобождения, ради которых снесли объекты ИКЦ
  23. Судьба ставки рефинансирования, обновленный КоАП, дедлайн по налогам, заморозка цен. Изменения марта
  24. «Ситуация, похоже, только ухудшилась». Представитель Верховного комиссара ООН — о правах человека в Беларуси
  25. Один из почетных консулов Беларуси в Италии подал в отставку из-за несогласия с происходящим после выборов
  26. Секс-символ биатлона развелась и снялась для Playboy (но уже закрутила роман с близким другом)
  27. «Врачи нас готовили к смерти Саши». История Марии, у чьей дочери пищевод не соединялся с желудком
  28. «Теряю 2500 рублей». Работники требуют, чтобы «плюшки» были не только членам провластного профсоюза
  29. По Мстиславлю уже 5 месяцев гуляет стадо оленей. Жители говорят, что олениха с детенышем ранена
  30. Виктора Лукашенко уволят с должности помощника президента


Яшчэ некалькі тыдняў назад Марынка была дома з мамай, была “дамашняя” – так называюць у інтэрнаце дзяцей, якія жывуць дома, з бацькамі. А вось цяпер трэба тут прывыкаць жыць – у інтэрнаце пры дзіцячым доме.

Ёсць яшчэ шанс, што ты можаш апынуцца зноў дома, што вось сёння ці заўтра, ці паслязаўтра прыедзе мама і скажа: “Дачушка, хадзем дамоў, назаўсёды, мне дазволілі цябе забраць. Я змянілася, больш не п’ю...”

фото
diary.ru

Так, такое хоць не часта, але бывае. І Марына цярпліва чакала гэту хвіліну. Ёй і сны амаль кожную ноч сніліся пра тое, што вось на парозе інтэрната стаіць мама, такая прыгожая, з усмешкай, рукі расхінула, кліча: “Марына, Марынка, ідзі хутчэй дамоў, я цябе чакаю, дачушка!” Але гэта, на жаль, было толькі ў сне. Марына нават і прасыпацца не хацела, заплюшчвала вочы, каб зноў і зноў глядзець гэты добры сон, які кожны раз заканчваўся так, што яна бегла да маці і не дабягала, неяк нібы зачэплівалася за нешта і падала – адразу прасыпалася на гэтым месцы і потым яшчэ доўга ляжала з адкрытымі вачыма, узіраючыся ў адну кропку.

Кожны раз, калі клалася спаць, думала і ўспамінала пра дом, пра маці, узгадвала маленькую сястрычку, якую забралі ў Дом дзіцяці. Як яна там адна, без маці, без Марынкі, калі сустрэнуцца з ёй? Марынка ўжо вялікая, амаль 9 год, тут, у інтэрнаце, ужо і сябровак сабе знайшла. Яны нават яшчэ і зайдросцілі Марынцы: у яе і маці, і сястрычка ёсць, а ў некаторых нікога няма – ці ў турме, ці ў вышуку, у каго зусім, як кажуць, на тым свеце.

Лепшая сяброўка Наталка прывязалася да Марынкі, усё побач трымаецца, вада не размые. Наталка ў дзіцячым доме не першы год. Маці яе знайшлі забітай на дарозе, падкінутую пад фуру, такая смерць не рэдкая для жанчын, вядучых разгульны прыдарожны вобраз жыцця. Наталка часта ўспамінала маці, плакала і вельмі шкадавала, што згубіла адзіны фотаздымак, дзе яна з маці жывой, прыгожай, маладой. Марынка спачувала сяброўцы, у яе маці ёсць, хоць і выпівае, але, можа, кіне ў хуткім часе, бывалі часы – кадзіравалася і некалькі месяцаў не піла, у калгасе працавала. Марыне маленькую сястрычку нарадзіла, бацька кінуў іх – зноў запіла.

Не, Марынка не трымала ліха на яе, гэта ўсё няпрошаныя госці – як прыйдуць, дык не выганіш. Марынка і плакала, і прасіла маці не піць, і бутэлькі хавала, але дарэмна. У школе цярпелі, цярпелі, папярэджвалі, а потым, калі дзяўчынка стала шмат прапускаць і тыднямі не хадзіла ў школу, бо малую глядзела, прыйшлі і забралі Марынку ў інтэрнат пры дзіцячым доме, а малую сястрычку – ў Дом дзіцяці...

Гэты дзень яна ніколі не забудзе – як плакала наўзрыд малая, як маці, адышоўшая ад гэтага зацямнення, прасіла не забіраць дзяцей: “Ну апошні раз даруйце, даруйце, больш не буду – і піць кіну, і дзяцей буду глядзець!” Але яе не сталі больш слухаць, бо гэта абяцанне яна давала ўжо не аднойчы. Не, Марынка ніколі не забудзе той дзень. Гэта цяпер неяк не так балюча ў душы, пачала ўжо прывыкаць, боль сціх. А тут яшчэ Наталка, добрая сяброўка, знайшлася. Дзялілася Марынка з ёй ўсімі думкамі, і цукеркамі, калі мама раз-пораз да яе прыходзіла.

Вось і сёння да Марынкі маці прыйшла не зусім цвярозая і не прынесла нічога, але іншыя дзеці з зайздрасцю глядзелі на Марынку з маці, якія сядзелі на бардзюры каля інтэрната, як два верабейчыкі, і гаманілі. Марынка абдымала маці за галаву і гладзіла па валасах, нешта шаптала ў вуха і ўсміхалася шчаслівая, а маці з пачырванелым тварам глядзела амаль ўніз, не падымаючы вачэй і адчуваючы шматлікія погляды дзяцей, якія з ўсіх бакоў сачылі за іх сустрэчай.

Калі Марынку паклікалі снедаць, яна нават ісці не хацела, але потым хуценька збегала, вярнулася са скібкай батона ў руцэ і працягнула маці: “На, паеш, табе яшчэ шмат ісці, грошай на білет няма, напэўна?” – “Дзякуй, Марынка, не трэба”.

Маці неяк згорбілася, увабрала галаву ў плечы, пачала адыходзіць назад: “Пайду я ўжо, дачушка, прабач. Можа, скора дома з сястрычкай будзеце. Слова даю. На працу ўладкуюся, вось пабачыш, Марыначка, усё будзе добра”.

Марынка і верыла і не верыла словам маці, але ў яе дзіцячым сэрцы цяплілася надзея, што ўсё хутка зменіцца і яна будзе дома.

Наступныя два дні Марынка была сама не свая. Усё маўчала, сядзела адна ды сумавала. Наталка занепакоілася:

– Ты чаго, Марынка, сумуеш тут, хадзем у камп’ютэр пагуляем, маці твая хутка зноў прыйдзе, а можа, і дамоў цябе забярэ!

– Не, Наталка, не хачу гуляць, так мне на душы сумна, так дамоў хочацца, хоць на хвілінку б там апынуцца... – і Марынка заплакала.

– Дык давай сходзім, ты ж не так далёка жывеш. Мы хуценька, толькі туды і назад, ніхто нават і не заўважыць.

– Ты што, Наталка, – “не заўважыць”?

– А давай вопратку не будзем браць. Пайшлі хутчэй, пакуль усе гуляюць, а то хутка паклічуць на абед.

– Ну, калі толькі так, туды і назад, хуценька... – у Марынкі нават вочы засвяціліся.

фото
hqoboi.com

І дзяучынкі пайшлі так, у тапках, без куртак, па яшчэ не расталаму снегу. Ішлі хутка, спачатку нават не азіраючыся, а потым сталі павялічваць крок і пераходзіць на бег, хаваючыся за кожны куст і азіраючыся, ці даганяюць, ці шукаюць бяглянак.

Удалечыні чуліся крыкі: “Марынка! Наталка! Дзе вы? Вярніцеся!” Бачна было, што за імі беглі дзеці, а потым вярнуліся назад, пэўна, за дапамогай, а можа, ужо міліцыю выклікалі. Але дзяўчынкі не спыняліся і нават не азіраліся больш. Ужо не так многа засталося да Марынкінага дома. “Дойдзем, Наталка, дойдзем!” Ужо так змерзлі дзяўчынкі, што ішлі не размаўляючы, трэсліся ад холаду і страху так, што зуб на зуб не трапляў. “Хутчэй, Наталка, хутчэй. Паглядзі, вось і вёска мая. Там дом, мама…”

І яны дайшлі – змораныя, стомленыя, змёрзлыя, але шчаслівыя. Адчынілі дзверы. Карціна, якую яны ўбачылі, была “яшчэ тая”. Маці Марынкі сядзела за сталом, пачырванелая, з чаркай ў руках, у кампаніі такіх жа падвыпіўшых людзей і нават не адразу зразумела, хто перад ёй. “Марына, ты? Вас адных дамоў адпусцілі? Заходзьце!”

Марынка застыла на парозе: “Не, мама, нам назад трэба, нас у інтэрнаце чакаюць, нам хутчэй трэба...” Але на парозе ўжо стаялі міліцыянер і выхавальніца Кацярына Андрэеўна. “Ну вось, бяглянкі знайшліся, дзякуй Богу, жывыя! І як вам такое да галавы прыйшло? Хутчэй у машыну!”

На наступны дзень Марынку і Наталку выклікалі да дырэктара.

– Ну што, спадарожніцы? Чаго ішлі, куды? Што, Марына, даўно маці сваю падпітую не бачыла? Добра, што ўсё так добра скончылася, а калі б пад машыну ці да злачынцаў якіх трапілі, што б было? Пра сябе вы не клапаціліся, дык пра Кацярыну Андрэеўну, вашу выхавальніцу, падумалі б! Каб не знайшліся вы, звольнілі б яе, а ёй дваіх дзяцей карміць трэба! Не сорамна вам, дзяўчынкі? Пазбаўляю вас усіх экскурсій, канцэртаў і дыскатэк, і на вуліцу два тыдні не выходзіць! Ідзіце прэч з маіх вачэй, валацугі!

Марынка і Наталка выйшлі з кабінета, нібы два пабітыя сабакі, шчокі гарэлі, а на душы “кошкі скрэблі”. “Марынка, прабач, сяброўка, гэта я цябе падбіла. Ты б адна не наважылася...” – “Ай, Наталка, што цяпер гаварыць, пайшлі хутчэй да Кацярыны Андрэеўны, мы нават прабачэння ў яе не папрасілі”.

А ноччу Марынцы сніўся сон, нібы яны з Наталкай ў гасцях у Кацярыны Андрэеўны сядзяць за святочным сталом, гуляюць з яе дзецьмі. Марына бярэ са стала дзве цукеркі і хавае ў кішэню – маме і сястры. І тут Марынка прачынаецца – нехта дакранаецца да яе валасоў. Кацярына Андрэеўна стаіць побач з ложкам і ласкава ўсміхаецца: “Ну, што сніла, спадарожніца? Пойдзеш сёння да мяне ў госці? Можаш і Наталку ўзяць. Збірайцеся толькі хуценька, трэба падарунак для маёй малодшай дачушкі купіць, у яе сёння Дзень нараджэння! Дапаможаш выбраць. Яна ляльку вялікую прасіла” – “Канешне, Кацярына Андрэеўна! Я зараз… Наталка! Збірайся хутчэй! Мы сёння да Кацярыны Андрэеўны ў госці ідзем! Хутчэй, Наталка! Яна на нас больш не злуецца!”

фото
Фота аўтара
-5%
-5%
-20%
-10%
-50%
-20%
-50%
-20%
-10%
0072142