• Тело
  • Вкус жизни
  • Отношения
  • Стиль
  • Карьера
  • Звезды
  • Вдохновение
  • Еда
  • Анонсы
  • Архив новостей
    ПНВТСРЧТПТСБВС
  1. Как власть услышала народ — и решила отомстить, суетливо и неразборчиво
  2. Сколько получает, где хранит и как тратит. Как работает Фонд соцзащиты, из которого платят пенсии
  3. С 20 апреля снова дорожает автомобильное топливо
  4. «После первой операции Максим все время плакал». История Татьяны и ее сына, которому удлиняют ноги
  5. Их фура — их дом на колесах: как работает семья дальнобойщиков из Пинска, где жена — королева красоты
  6. Власти смогут вводить ограничения и запреты по валютному рынку. Среди причин — падение рубля
  7. «Глубоко разочарован ее действиями». Глава федерации баскетбола прошелся по Снытиной
  8. «Это касается каждого». Врач — о симптомах и профилактике остеохондроза
  9. «Вы не понимаете, что у вас свобода». Семеро немцев хотят перебраться в Беларусь: тут нет локдауна
  10. Перестал выходить на связь бывший следователь СК Евгений Юшкевич. Он в СИЗО КГБ
  11. Как сейчас выглядит ТРЦ Minsk City Mall, который строится в районе вокзала
  12. В Беларуси запретили продажу популярного печенья, которое было во многих магазинах. Что с ним не так
  13. МИД о возобновлении санкций: Беларусь предпримет все усилия, чтобы защититься от деструктивных мер США
  14. Суд над участниками канала «Армия с народом» и волонтером Тихановской: одного из обвиняемых удалили с процесса
  15. Названы имена 14 бойцов, освобождавших Беларусь. Проверьте, нет ли среди них ваших родственников
  16. Тест не для слабонервных. Какой герой «Игры престолов» так умер?
  17. От жены водителя Чижа до авторитета. Среди кредиторов «Трайпла» нашлись интересные персоны
  18. Магазины «Домашний» приказали долго жить
  19. Белорусы жалуются на задержку пенсий и пособий. В Минтруда пояснили, в чем дело
  20. Для въехавшего в колонну силовиков водителя BMW прокурор запросил 12 лет колонии
  21. В Совбезе говорят о десятках военных учений у границ Беларуси. Разбираемся, в чем дело
  22. «Гиря для важных государственных компаний». США возобновили санкции — каким будет эффект
  23. США возобновляют санкции против «Белнефтехима» и еще 8 белорусских госпредприятий
  24. Рабочая неделя будет теплой, зато на выходных выпадет снег
  25. Врач-инфекционист рассказал, чем отличается третья волна коронавируса и когда ждать пик заболеваемости
  26. Мингорсуд оставил в силе приговор Катерине Борисевич по делу о «ноль промилле» — 19 мая она должна выйти на свободу
  27. Многодетная семья всего за год переехала из «двушки» в свой дом. Вот их история и все расчеты
  28. Водители никак не хотели уступить друг другу и устроили две аварии. Видео дорожного конфликта
  29. Биолог рассказал, как сделать рассаду крепкой. Нужно выполнить всего пять простых пунктов
  30. В Минске появится еще одна служба каршеринга. И вот кто это будет


фото
liveinternet.ru

Восень пакрысе ўступіла у свае правы. Кастрычнік толькі пачынаўся, а дрэвы ўжо згубілі большую частку свайго адзення, па вечарам рабілася па-сур’ёзнаму холадна, а дождж перастаў быть рамантычным і ператварыўся ў надакучліваю з’яву прыроды, якая перашкаджае звычайнай плыні жыцця. Яшчэ са школьных і універсітэцкіх часоў мне не падабаецца гэта пара году: пасля лета поўнага кахання, маладосці і надзей, пачыналася вучоба, надыходзіў час развітвацца з сябрамі. Зусім крыху – і ты застаешся толькі з абяцаннем не забываць адзін аднаго. “Абявязкова патэлефануй, трэба сустрэцца ў Менску, схадзіць у кіно” – кожны год адно і тое ж, хоць кожны дакладна ведае, што абяцаньне так і застаннеца толькі абяцаннем.

Я выйшла з працы каля сямі гадзін, глыбока удыхнула прахладнае восеньскае паветра і са смуткам пацягнулася да прыпынку. Ехаць дадому мне недалёка, але ісці пешкі па мокраму бруднаму лісцю мне не хацелася. Калі я апынулась на прыпынку, адразу прыкаціў мой аўтобус. Я хуценька ўскочыла, знайшла вольнае месца і прысела. Навокал было няшмат людзей, але амаль усе месцы былі занятыя, некалькі чалавека стаяла каля дзвярэй, пара каханых абдымалася каля вакна, яны малявалі сардэчкі на запацелым шкле і ўпісвалі туды свае імены. Мне заўжды цікава ездзіць ў грамадскім транспарце: пачуццё самоты крыху прытупляецца, ёсць магчымасць паназіраць за людзьмі, заглянуць у іх жыццё, паглядзець, як выглядаюць розныя чалавечыя якасці – дабрыня, злосць, павага , абыякавасць. Шкада, што ў асноўным прыходзіцца бачыць ня лепшы бок людзей. Чамусьці, лягчэй абразіць чалавека, чым зрабіць яму камплімент, а ўсмешка выклікае не цяпло ў сэрцы, а падазорнасць наконт твайго псіхічнага здароўя.

Аўтобус спыніўся, на прыпынку зайшлі маці з дачкой. Маці выглядала, мякка кажучы, ня вельмі добра: яна ледзь трымалася на нагах, твар быў чырвоны, апухлы, змучаны за доўгія годы алкаголем, валасы закрывалі на палову заплюшчаныя вочы. Апранута яна была досыць прыстойна, але толькі на першы погляд – вопратка была бруднай. Па жанчыне было бачна, што п’е яна даўно і зараз, мабыць, вярталася з чарговай гулянкі. Пад руку яна трымала дзяўчынку гадоў шасці: малая была брудная, валасы былі доўгія, але не прыбраныя, якія ўвесь час перешкаджалі дзяўчынцы і яна прыбірала іх з тварыка маленькімі ручкамі. Дачка спрабавала дамагчы маці зайсці ў аўтобус і адшукаць месца, каб сесьці: малой было цяжка трымаць яе. Людзі спачатку паглядзелі асуджаючы, а пасля адвярнулісь і пачалі раўнадушна назіраць у вакно. Дзяўчынка аглядзелася, ў аўтобусе былі два свабодныя месцы, адно побач са мной, другое насупраць, побач з пажылой жанчынай. Я ўстала з свайго месца і запрасіла дзяўчынку сесці разам з маці. Дзяўчынка сарамліва, нібы просячы прабачэння, паглядзела на мяне, пасля дапамагла маці прысесці і прысела побач сама. Яна з дарослай цяжкасцю ўздыхнула, ручкай прыбрала валасы з вачэй маці, паправіла матчыну сукенку. Пасля яна прыціснулася да маці, палажыла галаву на грудзі і абняла яе. Па ўсім было відаць, што дзяўчынка вельмі стамілася і замерзла, але яна зусім пра гэта не памятала, побач з маці ёй было цёпла і ўтульна. Яе блакітныя, яшчэ пакуль чыстыя вочы назіралі за прыпынкамі. Яна ведала, што нясе адказнасць за маці, таму вельмі баялася прапусціць свой. Каб я была мастаком і мне замовілі намаляваць любоў, я б намалявала гэту дзяўчынку і яе вочы у момант, калі яна схіляецца да маці. Вось так выглядае сапраўднае пачуццё, не забруджанае нічым. Пачуццё, якое нават гнілы восеньскі дзень робіць светлым і сонечным. Стрымліваючы слёзы, я паглядзела навокал: побач са мной сядзелі людзі, кожны з іх корпаўся ў сваіх думках, я падумала, што калісьці і ў іх былі такія вочы, але зараз яны страцілі свій колер.

Абвясцілі мой прыпынак. Я пачала збірацца выходзіць, дзяўчынка перавяла ўвагу на мяне, я прыветліва ёй усміхнулася, яна засаромелася, ружовы колер з’явіўся на яе пухлых шчочках, але ўсміхнулася мне. Я выйшла з аўтобуса, пачынаўся дождж. Я хутка накіравалася ў бок дома, пераступаючы праз лужы і разважаючы думала пра тое, як складзецца лёс у гэтай дзяўчынкі. Гуляючы па сваіх думках, я не заўважыла мужчыну, які праходзіў побач, я крыху закранула яго плячом, на што мужчына пачаў крычаць: “Ня бачыш, куды ідзеш! Вочы адчыні, курыца!” “Прабачце, калі ласка”, – адказала я з вінаватай усмешкай і паглядзела на яго. “Каму патрэбныя твае прабачэньні!” – бліснулі злосьцю вочы без пэўнага колеру…

Текст публикуется без грамматических и стилистических исправлений

Если вы хотите принять участие в проекте "Проба пера" и выиграть 2 миллиона белорусских рублей, присылайте нам свои произведения. С условиями участия можно ознакомиться ТУТ 

Напоминаем, что на итоговое мнение жюри влияет не только количество и качество комментариев, но и репосты пользователей в соц. сетях

-40%
-30%
-10%
-20%
-15%
-34%
-25%
-20%
-10%
-12%
-20%
-50%
-15%
0073062